dsc00505wazig_20170128104410

Opbaren

Opbaren betekent letterlijk 'op een baar leggen' van een overledene, zodat er afscheid genomen kan worden door nabestaanden.

Eigenlijk vind ik dat eerst de vraag gesteld moet worden óf er opgebaard wordt. Niet iedereen vindt het een fijn idee om na het overlijden nog gezien te worden.

Wordt er besloten om de overledene op te baren kan dat in een 24-uurs kamer bij een uitvaartcentrum of crematorium. In zo'n geval krijgen de nabestaanden een sleutel van de opbaarkamer en kan de overledene ieder gewenst moment bezocht worden.

Een andere mogelijkheid is de overledene thuis op te baren. Dit kan op het eigen bed, een opbaarplank of in een kist. Hiervoor kan de slaapkamer gebruikt worden, maar de huiskamer kan misschien een meer gewenste plek zijn, omdat de overledene er dan meer 'bij is'. In een eigen omgeving kunnen familie en vrienden in alle rust op ieder gewenst moment even naar de overledene.

Bij een opbaring wordt de overledene meestal gekoeld.
Wanneer er thanatopraxie (een lichte balseming van het lichaam) wordt toegepast, is een koeling niet nodig. Het lichaam voelt dan natuurlijk aan en het heeft een natuurlijker kleur. Een dergelijke handeling wordt uitgevoerd door een speciaal daarvoor opgeleide thanatopracteur.
Een derde mogelijkheid is de Bio Sac 200 gebruiken. Dit is een zakje, gevuld met klei en een actieve koolstof. Door twee of drie zakjes op de blote buik van de overledene te leggen, worden toxische vloeistoffen en dampen geabsorbeerd. Een koeling is dan niet nodig; de zakjes zijn bovendien volledig biologisch afbreekbaar.

Het opgebaard zijn kan heel goed 'in etappes'. Bijvoorbeeld eerst een paar dagen in bed en daarna in een kist. Zo groeit u langzaam naar het moment van het definitieve afscheid toe. Een wade leent zich ook goed voor zo'n afscheidsproces: iedere dag kan de wade, vanaf het voeteneind naar het hoofd, steeds een beetje verder gesloten worden.